Moja teściowa zażądała 60 tysięcy pesos za moją kwiaciarnię albo kazała mi ją wynieść w ciągu trzech tygodni. Szwagierka już szykowała szyld swojego nowego sklepu, a mąż prosił mnie, żebym nie robiła awantury. Odpowiedziałam tylko, że zabiorę to, co należy do mnie. Nikt jednak nie spodziewał się, co wydarzy się w niedzielę, kiedy podjechał dźwig…

Rodrigo musiał odpowiedzieć za pieniądze, które przyjął.

A ja zachowałam swoją kwiaciarnię.

Nie wiedziałam, co stanie się z moim małżeństwem ani ile czasu zajmie mi odzyskanie wszystkich pieniędzy wydanych na przeprowadzkę.

Jednego byłam jednak całkowicie pewna.

Wolałam zmierzyć się ze strachem przed rozpoczęciem wszystkiego od nowa, niż żyć ze świadomością, że moja własna rodzina może odebrać mi wszystko tylko dlatego, że nigdy nie miałam odwagi powiedzieć „nie”.

Bo rodzina powinna być miejscem, w którym znajdujemy wsparcie, a nie miejscem, w którym musimy nieustannie walczyć o prawo do zachowania tego, co należy do nas.