Moja rodzina śmiała się, kiedy przybyłem sam na ślub mojej młodszej siostry, a mój ojciec zadbał o to, żeby czterystu gości usłyszało, jak ogłasza: „Nie mogła nawet znaleźć partnera”. Kilka minut później, gdy wepchnął mnie do fontanny i oklaski w końcu ucichły, spojrzałem mu prosto w oczy i powiedziałem: „Zapamiętaj tę chwilę”. Bo sekret, który skrywałem przez trzy lata, już zmierzał na salę balową.

„Zawsze tak robią” – uśmiecham się.*

Wpatrywałem się w świecące na zielono pole tekstowe.

Rok temu wiadomość od niego z tekstem „Kocham cię”, nieważne jak bardzo manipulacyjna, sprawiłaby, że rzuciłabym wszystko. Uciekłabym z powrotem do domu. Wybaczyłabym mu i odwróciła głowę, żeby spojrzeć na lśniącą panoramę miasta.

Nie jestem już przerażoną dziewczyną, która go topi. Pozwoliłabym mu znowu opróżnić moje konta, nawet gdyby to oznaczało zdobycie okrucha jego uczucia.

Teraz, patrząc w zimną wodę fontanny, jestem burzą, która porwała fontannę.